Het intelligente elektronische muziekwereldje is misschien niet van de grootste, toch mogen de Nederlandse broertjes Funcken met al hun projecten (Funckarma, Quench, Scone, Legiac, Shadowhuntaz) zonder twijfel bij de beteren vernoemd worden. Hun muziek zit vol robuuste beats en baslijnen die worden verkapt en bewerkt, maar verzachtend klinken tegen een warme melodie. Dit keer werkte Roel Funcken alleen en bracht het album ‘Vade’ uit. Zonder van zijn eigen verworven stijl af te wijken flirt hij met andere genres zoals weinigen hem dat kunnen nadoen.
Met zijn eerste internationale release ‘Yatra (Nomadic Souls)’ tracht de Indiase popster Kailash Kher aan de zijde van de muzikale duizendpoten Naresh en Paresh Kamath een brug te slaan naar het Westen. Na een mislukte carrière als verkoper, verhuisde Kher naar de grootstad Mumbai in een poging het te maken als zanger. Met zijn band Kailasa scoorde hij al snel enkele hits bij populaire Bollywoodfilms. Zijn deelname als jurylid aan Indian Idol maakte van hem een megaster. Op 'Yatra' blijven Kailash Kher & Kailasa trouw aan hun Indiase roots, maar introduceren ze productietechnieken, klanken en songstructuren die ook in het Westen een belletje doen rinkelen.
Er is voor Julia Kent geen ontkomen aan: ook de volgende jaren zal ze nog moeten leven met het etiket “celliste van Antony and the Johnsons”. Niet geheel onterecht, want Kent was op het in 2005 verschenen‘I Am a Bird Now’ (de plaat die de grote doorbraak voor de groep betekend) niet alleen als uitvoerder te horen, maar tekende ook voor de strijkersarrangementen.
Haar carrière beperken tot die groep is echter de waarheid onrecht aandoen, want in het verleden speelde de in Vancouver (Canada) geboren, maar nu in New York wonende celliste ook in de cellogroep Rasputin en werkte ze samen met artiesten als Angels of Light, Ben Weaver, Devendra Banhart, Donovan, Angela McCluskey en William Parker.
Naast haar aciviteiten met andere muzikanten is ze ook solistisch te horen, waarbij ze zich bedient van effectpedalen en veldopnames, maar vooral van haar loopstation. Zo is ze in staat om een romantische, rijke meerstemmigheid op te bouwen. Haar solodebuut ‘Delay’ verscheen in 2007. Voor opvolging wachtte ze meer dan drie jaar, want pas in augustus 2010 verscheen de ep ‘Last Day in July’, de voorloper van een nieuwe full-cd.
Alfred Schnittke is nog altijd een van de meest onderschatte componisten van de vorige eeuw. Met een integrale uitgave van zijn symfonieën wordt hij echter in ere hersteld. Het label BIS voorziet de zes cd's bovendien van een boekje met een uitgebreide duiding bij zowel de figuur Schnittke als de symfonieën afzonderlijk. De eerste symfonie, volgens klassieke standaarden in 4 delen opgedeeld, ontstond in 1972 en Schnittke gebruikte onder meer ‘Symphony – Antisymphony. Antisymphony – Symphony’’ of ‘(K)ein Symphonie’ als werktitels. De reden daarvoor is het groots opgevatte programma: Schnittke wilde immers dat de muziek begeleid zou gaan van een documentaire die alle tragische momenten uit de 20e eeuw zou weergeven.
De drie bebaarde bohémiens van Megafaun maken deel uit van een generatie Noord Amerikaanse folk experimentalisten die de verankerde vaderlandse genres als blues, country en gospel voorzien van een postmoderne draai. Traditionele songstructuren, harmonieën en instrumentatie blijven de basis, maar treden hoe langer hoe meer uit hun fundamenten. Na het succes van hun tweede album, ‘Gather, Form & Fly’ (2009) en enkele Europese en Amerikaanse tournees staat deze nog relatief jonge band uit North Carolina op de rand van een grote doorbraak. In september verschijnt bovendien ‘Heretofore’, een charmant minialbum waarin Megafaun de grenzen aftast van hun eigenzinnige combinatie van kampvuurvriendelijke folkrock en avant-gardistische experimenten .
Eind jaren negentig troffen bassist Luc Ex en pianist Veryan Weston elkaar in het kwartet 4Walls, dat twee platen uitbracht vooraleer de band bijna geruisloos naar de achtergrond verdween. Met het sextet Sol6 slaan Ex en Weston opnieuw de handen in elkaar. Geïmproviseerde muziek die rond strak gecomponeerde delen wordt geweven is opnieuw het handelsmerk, maar deze keer wijkt de bezetting wel erg af van de norm. Naast de bas van Luc Ex en de piano van Veryan Weston, vinden we ook altviool (Mandy Drummond), cello (Hannah Marshall), saxofoon (Ingrid Laubrock) en drums (Tony Buck) terug in Sol6. Drie van de zes leden nemen bovendien vocale partijen voor hun rekening, wat dit debuutalbum enkele originele kleurentintjes geeft.
De Londense Wigmore Hall is het Europese mekka van de kamermuziek, met een grote nadruk op het liedgenre. In 2005 stampte de Wigmore Hall haar eigen cdlabel uit de grond, waarop inmiddels al een indrukwekkend aantal concerten zijn uitgebracht. Een grote nadruk binnen de programmatie ligt overduidelijk op het liedgenre, en ook de nieuwste release hoort daarin thuis. Het indrukwekkende recital dat bariton Simon Keenlyside en Malcolm Martineau er in 2008 gaven, is gewijd aan Franse finesse en Duitse romantiek. Tot die categorie behoort uiteraard ook Franz Schubert, dé liedcomponist bij uitstek.
The Shipwreck Bag Show is een project van drummer Roberto Bertacchini en gitarist Xabier Iriondo. Beide heren hebben in de Italiaanse muzikale ondergrond met de jaren een stevige en terechte reputatie opgebouwd (check bands als Sinistri, Uncode Duello, EAReNOW, Starfuckers) die helaas nog niet voldoende is doorgedrongen tot hier in de lage landen. Met The Shipwreck Bag Show neemt dit muzikaal gestoorde duo de luisteraar mee langsheen een eigenzinnig muzikaal universum dat hoofdzakelijk is opgetrokken met behulp van percussie, gitaren en stem. Invloeden uit blues, avantrock, folk en krautrock zijn te ontwaren maar het duo slaagt er vooral in om een hoogst persoonlijk geluid te ontwikkelen.
Het Italiaanse Chaque Objet is een kwartet dat bestaat uit de gitaristen Pablo Montagne en Adolfo La Volpe, saxofonist Francisco Massaro en percussionist Alessandro Tomassetti. Het kwartet brengt muziek die bij een eerste beluistering klinkt of het is ontstaan door middel van spontane, vrije improvisatie. Wie het album meerdere luisterbeurten gunt, zal echter snel merken dat ook compositie en voorafgaande afspraken een aandeel in de totstandkoming van de muziek hebben gehad.
Damien Jurado is een Amerikaanse singer-songwriter die opgroeide in Seattle. Zijn eerste opnames bracht hij begin jaren negentig uit op zijn eigen cassettelabel. Ondertussen heeft hij sinds de tweede helft van de jaren negentig ook negen albums uitgebracht bij meer gerenommeerde platenfirma’s als Subpop en recenter Secretly Canadian. Stuk voor stuk zijn het intrigerende werkstukjes geworden die evenwel slechts een beperkt publiek bereikten. Met z’n nieuw album ‘Saint Bartlett’ zal het waarschijnlijk niet anders zijn. De kenmerkende sobere, soms ietwat desolate, trage folkgetinte liedjes werden nu evenwel onder handen genomen door Richard Swift (productie) zodat er hier en daar wat meer diepte in de klank werd gecreëerd. Toch klinkt Damien Jurado nog steeds als vanouds én lijkt hij met elk nieuw album nog te groeien.
Herfst
Jeugdzonden versus Edgar Allan Poe
Timo van Luijk (Af Ursin)
Elke klank heeft zijn functie
Lars Meijer
Tien jaar kwalitatief elektronisch gemangel, dat moet gevierd worden.
Jazz Middelheim 2010 – Dag 4
Een reis rond de wereld op regenachtige dagen
Jazz Middelheim 2010 – Dag 3
Familiefeesten en andere ontmoetingen
Sinds 2003 belicht de Belgische muziekwebsite Kwadratuur voornamelijk artiesten, groepen en ensembles die minder aan bod komen via de traditionele mediakanalen. Met gratis volledige audiotracks, heldere cd-besprekingen, een uitgebreide agenda, interviews, aankondigingen en wedstrijden wordt sterk ingespeeld op de concertactualiteit en wil Kwadratuur alle genres (van klassiek over jazz tot metal) toegankelijk maken voor een breed, niet-gespecialiseerd publiek.
Facebook
Twitter
YouTube
Netlog
RSS-feed