Soms weten bands compleet onverwacht iemand uit zijn lood te slaan met een album dat moeilijk in woorden te vatten is. Het Amerikaanse Agalloch mag op dit ogenblik met die eer gaan lopen. De band heeft haar wortels binnen de black en dark metal, maar evolueerde doorheen een reeks split-cd's steeds meer naar een melancholischer klanktapijt, al bleven elementen van hun zware verleden nog steeds aanwezig. Nu weet het trio dankzij 'Ashes Against the Grain' elk hart te raken met hun zwartfluwelen omfloerste misanthropie.

Wie snelle gitaarpartijen en rammelende drums verwacht na het lezen van de term 'black metal' is eraan voor de moeite. Dit album komt met 'Limbs' behoorlijk langzaam op gang: een zweverige en haast etherische gitaarlijn laat een droeve melodie weerklinken en de rest van de instrumenten vult slechts langzaam bij. Agalloch weet trouwens dankzij repetitieve songstructuren soms een folk-achtig gevoel uit te drukken zonder ergens een zweem van hoempapa of polka weer te geven. Het folkelement zit hem in de donkere kant van het genre, namelijk de hartverscheurende ballades. Geregeld worden er dan ook akoestische passages ingelast die een breekpunt vormen met de massieve geluidsmuur die Agalloch op zijn hevigst tevoorschijn weet te toveren. De bijzonder rauwe en krijsende zang van John Haughm lijkt in eerste instantie te botsen met de zweverige muziek, maar na een aantal minuten blijkt de combinatie wonderwel op zijn pootjes te vallen. Tijdens 'This White Mountain On Which You Will Die' of 'Not Unlike the Waves' wordt ook duidelijk dat de heren niet vies zijn van enige progressieve invloeden en dat zeker het innovatieve Pink Floyd zijn weerklank vindt. Strofe – refrein – strofe worden niet al te vaak toegepast en een aantal passages zijn behoorlijk indrukwekkende staaltjes vakmanschap. Zo springt de band vrijwel moeiteloos over van een ritme naar een ander met schijnbaar bizarre hersenkronkels en toch blijft het plaatje kloppen. Het opgesplitste drieluik 'Our Fortress Is Burning' vormt als het ware een rode draad doorheen dit album, met als enige constante een vage melodie die telkens in een andere vorm opgepikt wordt.

Tijdens de druilerige momenten van de herfst en winter vormt 'Ashes Against the Grain' de ideale soundtrack. Meer zelfs: hoewel de muziek in wezen behoorlijk depressief overkomt, gaat de vinger telkens opnieuw onherroepelijk in de richting van de repeat-toets, om de nevel die zacht van de bergen neerdaalt tijdens de begrafenis van een geliefde niet te laten verwaaien in vervloekt zonlicht.

Meer over Agalloch


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.