Men moet maar een naam als Varkatzas hebben om zanger te zijn van een band die Atreyu noemt. Beiden voorspellen nogal stevig muzikaal werk en dat is net wat op 'Lead Sails Paper Anchor' terug te vinden is. Dit relatief jonge metalcore-kwintet uit California heeft even een donker dal gezien (overmatig touren, drugs, familiedrama's), maar is daar sterk uitgekomen. Met een persistente kracht en energie doorbreekt deze plaat enkele muzikale grenzen uit het metalwereldje, wat – op zijn minst gezegd – pittige verrassingen oplevert. De groep kan maar niet genoeg beklemtonen zich de volle 100% te hebben gegeven en laat hier met overtuiging zijn ware gelaat zien.

Het is geen gemakkelijke zaak Atreyu in een muzikaal vakje te plaatsen. De combinatie van diep grollende Marshall-versterkers en loodzware frontzang tegenover helder samen gezongen refreinen en jankende heavy metal-gitaarsolo's is alleszins vrij uniek. Zo mokeren opener 'Doomsday' of het stevig gebalde 'Honor' aanvankelijk als een heuse uppercut in het aangezicht van de luisteraar, terwijl na enige tijd toch een soft karaktertrekje de kop opsteekt. Ook single 'Becoming the Bull' laat met enkele stevige grunts van Alex Varkatzas zijn tanden zien, maar het samengezongen refrein komt dan weer wat pathetisch over. Helaas weet Atreyu dit spanningsveld niet gedurende heel 'Lead Sails Paper Anchor' te handhaven. Hoewel sterke melodieën en catchy riffs een handelsmerk blijven, schuiven songs als 'Falling Down' of het tegenritmische 'No One Cares' (met bedenkelijke tekst "No one cares / no one listens / screaming words that you fake hearing") meer en meer richting hardrock op. Een open zangpartij en nogal clichématige, jankende gitaarsolo's doen deze liedjes een beetje de das om, hoewel ze wel kunnen profiteren van een heldere productie die details mooi in de verf zet. Zelfs het in hyperspeed vertoevende 'When Two Are One' lijkt aanvankelijk even te verdrinken in het rijk van te gladde zangpartijen met overdreven emotionele trekjes. Die verdwijnen gelukkig in de erg diverse en onvoorspelbare totaalstructuur van het nummer, een stuk ritmisch vernuft op zichzelf. Verder blijft Atreyu alles toch in een stevig jasje steken waarin een oppeppend bas- en drumspel vrije hand heeft. Zo durft de band voortdurend te balanceren op de grens tussen hard en zacht, woest en pathetisch, ruw en glad. Die tweespalt blijkt echter net iets te vermoeiend om tien songs lang volledig te boeien. Een elfde, akoestisch en samengezongen toevoegsel is dan een welkome afsluiter, zij het misschien een bekentenis van de verkeerde kleur. Het contrast met de eerste minuten van 'Lead Sails Paper Anchor' kon niet groter zijn.

Dit vijftal heeft dan wel enige tijd moeten lijden onder excessief druggebruik, de band is er toch duidelijk sterk uit gekomen. Dit is in elk geval een stevige plaat. Het is een beetje een spijtige vaststelling dat Atreyu van wat veel walletjes tegelijk wil snoepen, maar laat deze slotconclusie vooral nauwe hokjesgeesten beangstigen.

Meer over Atreyu


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.