De Spaans-Deense singer-songwriter Christina Rosenvinge is bepaald geen groentje in het vak: in de jaren tachtig was de blondine met veel succes actief in het Spaanstalige muzieklandschap, waar uitverkochte stadions haar deel waren. Rosenvinge heeft haar strepen verdiend in de verschillende outfits die ze aanvoerde of waar ze deel van uitmaakte: Ella y los Neumaticos, Magia Blanca, het duo Alex y Christina en tenslotte Christina y los Subterreanos. Er rispte wat internationale aandacht op in 1996, toen Rosenvinge het album 'Cerrado' opnam in de Sonic Youth-studios in Manhattan, met in de producerszetel niemand minder dan Lee Ranaldo, de gitarist van die legendarische noisegroep. New York beviel de zangeres zodanig dat ze erheen verhuisde, haar Spaanse fans liet voor wat ze waren en een gloednieuwe, Engelstalige muziekcarrière aanvatte. De getalenteerde Rosenvinge en haar verschillende begeleiders wisten al snel voorprogramma's bij goed volk als Elliott Smith en Stereolab te versieren en de eerste stappen naar internationaal succes leken gezet. 'Contintal 62' is alweer Rosenvinge's derde plaat op het Smells Like Records-label en lijkt een kruising tussen de klaaglijke indiepop van Cat Power en de warmbloedige, fluwelen sound van de Zuid-Amerikaanse Bebel Gilberto.

De plaat opent met het lijzige titelnummer, een kale pianoballade waarin Rosenvinge's accent en grammaticale oneffenheden haar recente taalswitch verraden. Haar stem heeft soms iets weg van Velvet Underground-zangeres Nico en doet in zijn meest expressieve momenten denken aan Karen Orzalek, de aanbeden spreekbuis van de herrieschoppers Yeah Yeah Yeahs (het verbeten 'White Hole'). De frêle single 'A Liar to Love' doet sterk denken aan Stereolab, wiens elegante elektropop duidelijk sporen heeft nagelaten na de gezamenlijke toernee. 'Jelly' lijkt sterk geënt op Bebel Gilberto's succesvolle latinopop en is een van de meest breekbare en verleidelijke nummers op het album. De bijna gefluisterde, kinderlijke zanglijnen op 'Helicopter Song' doen dan weer denken aan de ondefinieerbare lichtheid van het IJslandse mùm. Rosenvinge besluit haar album met drie Spaanse nummers die van haar blijvende tropicalia-voorliefde getuigen. Het dreigend-meewarige 'Tok Tok' doet door zijn verhalende, dramatische karakter sterk aan de harpspelende elf Joanna Newsom denken. Hoewel deze afsluiters – net zoals de andere songs op 'Continental 62' – verre van minderwaardig zijn, laten ze na afloop een weinig beklijvende indruk na. Het gros van Rosenvinge's nummers is immers van een zodanig vluchtige aard dat men de plaat verschillende keren moet beluisteren vooraleer er iets van de erg etherische tracks blijft hangen. De folky arrangementen lijken bewust erg zuinig gehouden om Rosenvinge's mooie stem extra in de verf te zetten. Daarin werd echter te weinig rekening gehouden met het feit dat de artieste niet echt over een uitgesproken muzikale identiteit beschikt. Haar geluid is gemakkelijk te verwarren met dat van een schare voorgangers, waardoor Rosenvinge het zichzelf erg moeilijk maakt om zich als uitzonderlijk of origineel te profileren.

'Continental 62' heeft zijn verdiensten, maar het is niet de plaat die van Rosenvinge de nieuwe Joanna Newsom of Bebel Gilberto zal maken. Enerzijds staat er maar weinig materiaal op dit album dat commercieel genoeg is om de artieste naar een mainstream-doorbraak in het Angelsaksische taalgebied te katapulteren. Anderzijds doen de vier à vijf herinnerenswaardige tracks vooral herinneren aan andere Grote Hedendaagse Vrouwen. Het is te betwijfelen of Rosenvinge op dit punt in haar carrière nog in staat is om een duidelijk herkenbare muzikale identiteit te ontwikkelen, maar aan een onschadelijk, aangenaam album als 'Coninental 62' zullen weinig mensen zich storen.

Meer over Christina Rosenvinge


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.