Geen links, geen referenties (op ene Bert Bocklandt die producer en mixer van dienst is) en een hotmail-adres dat niet beantwoord wordt: het Vlaamse Dedos Galacticos hult zich in een mist van onbekendheid. Enig opzoekwerk leert echter dat Dedos Galacticos in een vorig leven nog Dedos heette, maar dat de voorliefde voor oerdegelijke p-funk duidelijk niet verminderd is. Toevoeging 'Galacticos' zou dus gerust wel eens kunnen duiden op Bootsy Collins-achtige glamour en glitter, hoewel ook enige psychedelica en discosoul op dit funky schijfje doorschijnt. Leuk klinkt het allemaal alvast wel, hoewel het niet meteen veel toevoegt aan een toch al iets minder populair genre.

Bont is Dedos Galacticos alvast wel. Hoewel de rode draad 'speelse en lichtvoetige funk' is met een sterk dansbaar karakter, aarzelt de groep niet om opzij te stappen richting punkjazz, lounge soul of loeiharde gitaarrock. Verwacht toch veelal goedlachse discofunk met een jaren '70-uitstraling die bestaat uit hoge hammond-tunetjes, vette baslijnen en leuke bubblegum-backingvocals. Verder springt ook de frontzanger eruit, die gesproken passages afwisselt met stevige uithalen en met zijn nasale klanken verdacht veel weg heeft van Phlippo Fierens van de feestreggaeband Savana Station. Daarnaast flirt Dedos Galacticos ook voortdurend met bubbelende geluidjes, wegdraaiende effecten en licht psychedelische, space-klanken. De band heeft er dan ook geen moeite mee een glimlach op het gezicht van de luisteraar te fixeren. Vergeet echter niet om ook even onder de speelse oppervlakte te kijken. De subtiele balans tussen de verschillende instrumenten waarbij eenieder strak zijn ding aanhoudt wordt spijtig genoeg een beetje weggecijferd door een erg oppervlakkige productie met weinig emotie. 'Party in My Pants' neemt even gas terug, maar houdt vast aan een erg leuk, funky gitaarlijntje en een gesproken basis die de oude Red Hot Chili Peppers terugroept maar hen eerst wel een stevig stuk spacecake voorschotelt. Ook 'The Pleasure Continues Part 2' dat na een stevig punknummer en een fluisterend instrumentaal intermezzo een tweede adem in deze plaat blaast, is met zijn vettig, zompig orgeltje één en al plezier (en daar kunnen de twee klaarkomende vrouwen die het aanvullen allicht van meespreken). 'Burn it Down' is een waardige opvolger en mogelijk zelfs het hoogtepunt van dit plaatje. Deels intiem, deels samen gezongen en met de nodige climaxen profileert de frontman zich als een heuse zwarte predikant die zich aardig weet te recht te houden in een filmisch, heerlijk geforceerd Tarantino-wereldje.

Vreemd dat er niet meer geweten is van 'Dedos Galacticos'. Achtergrond, optredens, (gast)muzikanten...: niets van dit alles. De droge productie heeft veel gevoel uit dit schijfje weggehaald. Een gladde hit zit er, omwille van vele instrumentale onvoorspelbaarheden, niet echt in. Toch zou de band hier gerust verder mee mogen doorbreken. Meer nog, als dit live op een hippe party gespeeld wordt, is het een schande om er niet naartoe te gaan!

Meer over Dedos Galacticos


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.