Toen UK-rapper Infinite Livez in 2004 zijn eerste album 'Bushmeat' uitbracht, deed hij heel wat hiphoppers en muziekcritici de wenkbrauwen fronsen. Ook zijn tweede langspeler op het Big Dada-label is niet meteen een klassiek hiphopalbum. Op 'Art Brut Fe De Yoot' gaat Infinite Livez zich - voor de gelegenheid geruggensteund door het Zwitserse elektronicaduo Stade - namelijk andermaal te buiten aan onconventionele, licht gestoorde raps en experimentele muzikale 'weirdness' die maar zelden iets te maken heeft met de bekende 'beats from the streets'.

Toen Infinite Livez enkele jaren geleden in Zwitserland op toer was om zijn debuutalbum te promoten, werd hij op een avond aangesproken door twee vreemde snuiters die hem vlakaf vroegen een track op te nemen met hun project, Stade. Infinite Livez, niet verlegen om een experimentje meer of minder, ging eens kijken naar de jongens hun garage en de rest is wat men noemt muziekgeschiedenis.

'Art Brut Fe De Yoot' werd samengesteld uit talloze improvisatiesessies waarbij de elektronicajongens onophoudelijk vreemde bleeps en beats door de luidsprekers lieten knallen en rapper Infinite Livez quasi gelijke tred trachtte te houden met bevreemdende cockney zanglijnen, onaardse keelklanken en psychedelische flarden spoken word. De effecten op de stem werden live toegevoegd en achteraf werd er naar eigen zeggen zo weinig mogelijk geknipt en geplakt. Het resultaat is een zeer directe, maar vooral verwarrende plaat met tal van tracks die het woord 'song' nauwelijks waard zijn. Het gros van het materiaal bestaat namelijk uit leuke ideeën die moedwillig de nek worden omgewrongen in een 'arty' queeste naar non-conventionaliteit. Het moet gezegd worden; Infinite Livez is bij momenten bijzonder geestig als hij rapt over sprekende huisraad, gekke professors en hun poesjes die zij plachten te aaien en, ja, Stade beschikt overduidelijk over een arsenaal aan frisse elektronica-ideeën, maar dat neemt niet weg dat tracks als 'Unbiased Reductionism in 21st Century Music Practices', 'Webcamwoman. Co. UK' en 'The Confessions of a White Backing Band' - om er maar enkele te noemen - vooral opvallen door hun richtingloosheid.

De momenten waarop de bizarre elektronica van Stade en de microfooncapriolen van Infinite Livez wél het niveau van een 'dopy' jamsessie overstijgen, zijn op deze 'Art Brut Fe De Yoot' zo dun bezaaid dat het moeilijk is om deze plaat in één keer, laat staan twee of drie keren te beluisteren. Hier en daar valt er voor de doorzetters een extra laagje of tekstuele spitsvondigheid te ontdekken, maar door de band genomen is dit een plaat die men het liefst zo snel mogelijk vergeet en vooral doet realiseren dat experimentele hiphoppers als 'Kool Keith' met recht een cultstatus verworven hebben.

Meer over Infinite Livez vs. Stade


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.