Hummel stond in zijn tijd bekend als de laatste vertegenwoordiger van het Weense classicisme en met reden, want deze leerling van Mozart en tijdgenoot van Beethoven en Schubert bleef heel zijn leven trouw aan de modellen van zijn leermeester. Op die manier kwam hij tot een interessante synthese tussen de bewogen vroege romantiek uit de tijd waarin hij leefde en de helderheid en structuur van zijn voorgangers. Hoewel hij vandaag wat in de vergetelheid is geraakt, waren veel van zijn composities erg populair in de negentiende eeuw, waarvan het septet op.74, voor de wat ongewone combinatie van pianoforte, altviool, cello, contrabas, dwarsfluit, hobo en hoorn de allerbekendste ervan was. Het is opgezet als een soort van miniatuursymfonie, in vier delen. De toonaard van d mineur geeft tragiek en ernst aan de hoekdelen, die op hun beurt een levendig scherzo en een variatiereeks in majeur omsluiten.

Hummel maakte echter ook naam met een hele reeks transcripties van concertos en symfonieën van Mozart. Zo herschreef hij ook Mozarts negenendertigste symfonie, voor een kamermuziekbezetting van pianoforte, viool, cello en fluit, die in die tijd in burgerlijke huishoudens erg populair was. Omdat Hummel Mozart en diens muziek persoonlijk kende (het waren trouwens alle twee vrijmetselaars) geven Hummels arrangementen ons waardevol inzicht in Mozarts intenties. Zo blijkt het menuet uit de symfonie op deze opname een opmerkelijk snel tempo mee te krijgen. Ook het trage deel wordt met een vlot maar nergens haastig tempo uitgevoerd.

De combinatie van lage strijkers, pianoforte, fluit, klassieke hobo en natuurhoorn doet verrassend symfonisch aan, zeker in de hoekdelen van het septet. De kleine vrijheden die de uitvoerders zich wat tempo en frasering betreft permitteren en die de uitvoering haar charme meegeven, bewijzen dat dit onmiskenbaar kamermuziek is en blijft. Het tweede deel van het septet (Menuetto o Scherzo) klinkt meer scherzo, snel en bewogen dan menuet, terwijl het derde deel een reeks gevoelige variaties op een koraalachtig basisthema vormt. Pianist Luc Devos draagt deze opname van het begin tot het einde: met veel muzikaliteit en hier en daar de nodige humor (de slotakkoorden van het derde deel van het septet bijvoorbeeld) geeft hij de uitvoeringen op deze cd veel karakter en waar nodig veel energie mee.

Hummels muziek is, afgezien van enkele specifieke werken, nagenoeg onbekend gebleven en ten onrechte want zoals deze cd bewijst, schreef Hummel inventieve en gevoelige muziek. Een knappe plaat als deze met een erg muzikale uitvoering mag dan ook een stevige aanrader heten.

Meer over Johann Nepomuk Hummel/Wolfgang Amadeus Mozart


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.