Drummer Alex Riel is oud genoeg om vader te zijn van Benjamin Koppel en Thommy Andersson, de kerels waarmee hij nu een trio vormt. Toch is er op 'The Copenhagen Incident' geen sprake van een generatiekloof. De drie Denen bezitten duidelijk een gelijklopende muzikale visie waarbij traditie en melodie de overhand hebben. De muziek van het trio klinkt eerlijk, fijn en heel vanzelfsprekend, soms zelfs op het cleane af. Door het ontbreken van een piano lijkt de groep wat te zweven en wanneer in 'Take the "A" Train' ook bassist Andersson even wegblijft, gaat het treintje wel heel licht lopen. Licht, maar niet gewichtloos, want de groep slaagt er even goed in om energiek te klinken zonder brutaal te worden en in 'Twist' brengt de stevige groepsdrive de track zelfs aan de kook.

De centrale figuur in het trio is duidelijk Benjamin Koppel die als componist en solist het meest van zich laat horen. Door zijn smakelijk altsaxgeluid komt zijn melodische benadering mooi uit. Hij beperkt het overblazen en weet het perfect te integreren in het verloop van zijn improvisaties. Opvallend zijn de kleine riedeltjes die hij tussen en na zijn frases plaatst. Jammer genoeg geven die na een tijdje deze cd een wat softjazz karakter, gelukkig zonder daarom terecht te komen in de behangmuziek. Daarvoor zijn Koppels muzikale ideeën te fris en spontaan. Zijn aangename saxofoonklank belet hem bovendien niet om hier en daar iets scherper uit de hoek te komen: met een grovere, bluesy sound in 'Flamingo' of snel en nerveus in de swingwals 'Riverside Drive'

De prominente plaats van Koppel plaatst voornamelijk bassist Thommy Andersson wat meer op de achtergrond. Of die dat erg vindt, is nog maar de vraag. Met zijn stabiele, ondersteunende speelstijl is geknipt voor dit werk. Virtuoze walking bass-lijnen blijven in de kast, ook wanneer hij soleert: het gefundeerde blijft dan aanwezig, maar hij gaat duidelijk op zoek naar een eigen lijn. Ouderdomsdeken Alex Riel levert met zijn fijn drumwerk het cement tussen zijn melodische en zijn ondersteunende collega. Al tintelend weet hij zowel swingend als in andere grooves de lichtheid van ritme en geluid te bewaren.

De klassieke benadering van dit trio vertaalt zich ook naar de composities. De helft van de gespeelde stukken zijn standards, met daarbij heel bekende titels als 'Take The "A" Train', 'Caravan' of 'Over the Rainbow'. De originele composities zijn allemaal van Koppels hand en klinken heel herkenbaar: een duidelijke melodievoering zonder extremen en soms met referenties naar bestaande stukken. Ook qua arrangementen houdt de groep het sober. De traditionele structuur met thema en solo's wordt gehandhaafd en van een speciaal uitgewerkte rolverdeling is zelden sprake. Kleine uitzonderingen zijn de door het trio samen gespeelde passages in 'Riverside Drive' of de bewuste wisseling tussen een funky en een swingende groove in 'Caravan'. Dat deze momenten meteen opvallen zegt echter ook iets over de spanning die op deze cd heerst. Of beter: ontbreekt. En dit ondanks de hoogstaande vaktechnische kwaliteiten die Koppel, Andersson en Riel laten horen.

Meer over Koppel/Andersson/Riel


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.