La Kinky Beat is een Barcelonese mestizoformatie die in 2004 in het zog van haar grote voorbeeld Manu Chao een bescheiden hype wist te creëren met een eerste album 'Made In Barna' en de daaropvolgende Europese tournee. Naast dik honderd concerten in Spanje, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Nederland bouwde de groep in 2005 ook op het Brusselse festival Couleur Café een wel gesmaakt multicultureel feestje. Eind vorig jaar kroop La Kinky Beat opnieuw de studio in om er enkele maanden geleden uit te komen met een kersverse langspeler.

'Mestizo', Spaans-Portugees voor 'gemengd', is het etiket dat 'peetvader' Manu Chao kleefde op de mix van latin, salsa, reggae, ska, rock, punk en hip hop die hem eind jaren negentig wereldberoemd maakte en die ook La Kinky Beat op 'One More Time' tracht heruit te vinden. Tracht, want ondanks het hoorbare enthousiasme van de bandleden klinken ska-achtige songs als 'Minimal' en 'Give Me' van bij het begin té steriel, té berekend en hier en daar té geforceerd om daadwerkelijk de muziek van hun grote voorbeeld te evenaren. Bovendien hypothekeert het tenenkrullende Engels en het niet aflatende 'overacteren' van zangeres Matahary bijna voortdurend het spel van de overige bandleden. In de derde track gaat het pas écht goed fout als de bende op een overdadige, rommelige manier oldskool hiphop, goedkope elektrohouse en maatschappijkritische Spaans-Engelse teksten met elkaar tracht te verzoenen. Het sfeervol minimale dubkleinood 'Chronic Steady' is in dat opzicht veel aangenamer om te beluisteren, al is er ook hier een kwelende Matahary die roet in het eten gooit. 'Black Panther', een uptempo mix van poppunk, soul en een snuifje jungle is vervolgens best te pruimen, net als het vergelijkbare, lichtjes aan Mano Negra refererende 'Motor Psycho'. Jammer genoeg schotelt La Kinky Beat juist op dat moment een potsierlijk slepende klaagzang als 'Eternity' voor, zodat het kwik onmiddellijk opnieuw onder nul daalt. Als de groep met 'Vaffanculo' en vooral 'Fight' in de volgende vijf minuten twee aangename, hedendaags klinkende dub-reggaetracks neerzet, lijkt het tij alsnog te keren, maar dat blijkt al snel valse hoop. De drie laatste songs zijn namelijk quasi perfecte kopieën van de eerste drie.

La Kinky Beat mag dan nog zo'n livereputatie hebben, op hun tweede studio-album slagen ze er nauwelijks in één nummer te brengen dat écht naar de keel grijpt of op de beenspieren inwerkt. 'One More Time' is het jammerlijke bewijs dat een man als Tomás Arroyas (ex-geluidsman van Mano Negra) achter de knoppen hebben, niet betekent dat een plaat per definitie goed klinkt, integendeel. Ondanks karrenvrachten aan studiotrucjes en effecten is dit een muzikaal en vooral vocaal zeer magere 'fiesta' die hooguit enkele doorwinterde, per definitie enthousiaste mestizofans kan paaien.

Meer over La Kinky Beat


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.