Ladyfinger (ne) is een hardrockformatie rond zanger/gitarist Chris Machmuller die haar thuisbasis heeft in Omaha, Nebraska. Toen ze wegens copyright-narigheid van naam moesten veranderen werd daarom gekozen voor het wat spijtige "(ne)"-affix. Met 'Heavy Hands' heeft de band een debuut uit dat – nomen est omen – nogal zwaar op hand ligt. In combinatie met de kleurloze powerchords geven Machmullers "voel mijn pijn"-teksten dit album een bijzonder zware ondertoon.

Er ontstond wat opschudding toen het Saddle Creek-label, vooral bekend om zijn indie-releases, dit debuut lanceerde: deze onomwonden hardrockschijf was de vreemde eend in de bijt naast nieuw en relatief zacht werk van Bright Eyes en Cursive. De leden van Ladyfinger (ne) maken echter al even deel uit van de Omaha-scene, waaruit Saddle Creek een groot deel van zijn artiesten put, door hun betrokkenheid bij indie-acts als The Faint en het reeds vernoemde Bright Eyes. Bovendien gaat achter dit gitaargeweld eenzelfde soort droefenis en hartenpijn schuil die Conor Oberst en Tim Kasher van Cursive zo graag in hun teksten tentoonspreiden. 'Heavy Hands' is immers een constante uitbarsting van intense emoties – veroorzaakt door een meisje dat een jongen in de steek heeft gelaten. Machmullers voor de hand liggende ludduvuddu geeft vaak een kleinzielige bijklank aan zinnen als "I feel you've given way more than you deserve / But who am I to fault the design / Of such a seasonal interest" ('Don't Lose Your Shadow') of het al helemaal foute "When it comes to love / My heart is the desert and yours is the sun" ('Cause of Shame'). Als men T.S. Elliott mag geloven, die schreef dat poëzie niet ligt in een onstuimige uiting van emotie maar eerder in een wegvluchten uit emotie, wordt het duidelijk dat sommige van deze songs wel een lichtere toets hadden kunnen gebruiken. Hoewel de nummers niet van een uitzonderlijk lange duur zijn, maakt dit half uur muziek een logge, slepende indruk. Desalniettemin heeft Ladyfinger (ne) wel wat in huis: Machmuller heeft een kanjer van een strot en benadert bijwijlen Chris Cornells soulvolle oerschreeuw ('Smuggler'). Zijn groep kan er ondanks de niet-aflatende heavy riffs enige vaart inhouden en de nummers zelf getuigen van een onderlegde muzikale achtergrond. Nergens worden rockclichés getolereerd en in zijn beste momenten kan de band zelfs de uitmuntende atoompunk van The Bronx evenaren.

Hoewel 'Heavy Hands' dus verre van onverdienstelijk is, slaagt Ladyfinger (ne) er niet in een onvergetelijke of zelfs maar overtuigende indruk te maken. Machmullers soms storende zelfmedelijden en de constante opeenvolging van eenvingerakkoorden wegen te zwaar door op dit album. Hardrockfans weten hier ongetwijfeld wel blijf mee, maar deze release slaagt er niet in boven zijn genrebeperkingen uit te stijgen.

Meer over Ladyfinger (ne)


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.