Zweven, poprock, piano, charisma, liefde, passie, ... geeuw. De Ierse 'trots' Leya wordt door de lokale vakpers op handen gedragen. Toch is het moeilijk om geen eindeloze rij referenties op te sommen bij het aanhoren van deze gevoelige plaat. Elf mooie liedjes geven dit debuut gestalte en de ondersteuning van Gary Lightbody, fan en frontman van Snow Patrol zal deze groep verder ook geen windeieren doen leggen.

Twee elementen vallen meteen op bij 'Watch You Don't Take Off': een rijke weelde aan filmische strijkerpartijen en de op en top dramatische zangstem van Ciaran Gribbin die meteen aan Muse doet denken. Op zich klinkt dat allemaal erg aannemelijk en gemoedelijk, maar na een uur komt dat eerder over als een bombastisch, symfonisch popwerk. Zonder enige moeite koppelt Leya klassieke invalshoeken à la Flaming Lips aan lichtvoetige zweverigheid van pakweg Keane. In een nummer als 'Stay', dat op zich wel een onvoorspelbare muzikale verhaallijn kent, wordt alles overgoten met een weelderige galm van spiegelgladde gitaar- en pianopartijen. Net wanneer het allemaal wat te veel dreigt te worden, gaat Leya in 'On All My Sundays' echter heerlijk zijn boekje te buiten. Een stevige wall of sound schudt de luisteraar eens goed door elkaar en bewijst dat de groep niet terugschrikt om eens af te wijken van zijn veelvuldige, voorgekauwde arrangementen. In 'Again' gebeurt dit – grappig genoe g- opnieuw: een onweer van donderende drums, luide elektrische gitaareffecten en ijle strijkers geven stevig wat pit aan de plaat en dit nummer staat mooi in contrast met de makke voorganger en slow 'When You Least Expect It'. Met volle overtuiging kruipt de frontman vocaal de hoogte in, maar dreigt daardoor net dat tikkeltje te veel gevoel en emotie in zijn songs te willen leggen. Op die manier blijft de cd de hele tijd balanceren op dat twijfelveld van spitsvondig en té gepolijst. Helaas doen eenvoudige liefdestekstjes de balans dan niet naar de goede kant overhellen.

Een kleine tien jaar geleden had Leya het ongetwijfeld kunnen maken. Helaas is inmiddels de gehanteerde formule al te lang uitgetrokken en klinkt de plaat nu als een mengelmoes van voor de hand liggende roergangers (Coldplay, Muse, ...). Zoiets overstemt spijtig genoeg het gegeven dat de groep wél erg leuke en vlotte liedjes weet te schrijven.

Meer over Leya


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.