De Brit Matt Harding legt op zijn derde langspeler de lat hoog. 'Expectation' roept bij de luisteraar immers wel wat verwachtingen op. Het is nog maar de vraag of die met de man zijn erg lome huiskamermuziek worden ingelost. Met wapens als taperecorder, (akoestische) gitaar en een mijmerende, holle stem zoekt Harding verschillende paden richting dromenland.

Sfeer is zowat de enige constante op dit gefragmenteerd luisterplaatje. Het zuiver homestudio-product bestaat uit verschillende snippets die bij aanvang erg fris overkomen. Een vast ritme, samengesteld uit originele loops en samples, geeft het tempo aan, terwijl de man met zijn gitaar en soms met zijn ijle stem voor opvulling zorgt. Die formule wordt feilloos toegepast op opener 'Listen' en op single 'Close', waarbij Nova Drougge een heerlijk romantisch, vrouwelijk tegengewicht vormt voor de mannelijke vocalen. Dit lied straalt daarbij een zowel hoop- als liefdevolle 'verwachting' uit. 'October' klinkt zowaar nóg spectaculairder: twee hoge, snel om elkaar wentelende gitaarthema's met een licht Spaanse, vingervlugge inslag worden op dit instrumentale nummer met een derde, diepere gitaarlijn gebonden en vormen zo een pracht van een snarentriumviraat. In 'Are' gaat Harding voor de eerste keer de meer introverte toer op. Een wandelende countrymelodie op een rommelig percussieritme wordt eerst wat zachter, dan weer wat intenser gespeeld. De dynamiek van deze muzikant kent daarbij voor de eerste keer een dipje, hoewel de golvende beweging van het nummer nog enigszins genietbaar is. Vanaf dan gaat het echter sterk bergaf met de expliciete spitsvondigheid van de plaat. 'Chalk' is een steeds rechtdoor dravend, mompelend en zelfs onverstaanbaar gezongen lied en opvolger 'Coptic St' bestaat uit niet meer dan een steeds herhaalde basgitaarriff en een stille, donkere stem. Meer en meer valt op dat de man zonder veel extra's met zijn gitaar en recorder aan de slag is gegaan en klinkt de plaat als iets dat Jan en Alleman zou kunnen bewerkstelligen. Enkel in de verre details klinkt nog enige originaliteit: een snuifje mondharmonica, een voorzichtige streling over pianotoetsen of een zuchtje elektronica. Alles is echter zo zacht en voorzichtig weergegeven dat het lijkt of Matt Harding allesbehalve zeker van zijn stuk is. Een uit vingerknippen samengesteld, echoënd ritme doet de plaat nog even opflakkeren, maar even later ebt ze doelloos weg. Wat op de tweede helft gebeurt is geheel onopvallend en zelfs oninteressant. Voor één keer is wat door velen als 'muzikaal behangpapier' wordt omschreven eens echt van tel.

Het is spijtig om een plaat die met veel beloftes en originaliteit opent te zien wegglijden. Bij 'Expectation' is dit zeker het geval. Van de veertien songs zijn er maximaal vijf sterk genoeg om echt te overtuigen. Voor iemand die netjes om de drie jaar platen uitbrengt, lijkt de boodschap dan: probeer het eens met een pauze van zes jaar en een volgende langspeler met tien parels van nummers.

Meer over Matt Harding


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.