Wie 'Molly Hatchet' googlet, komt via online shoppingsites bij de film 'The Dukes of Hazard' terecht. Op zich is die link zo slecht nog niet. Molly Hatchet is groot in de zogenaamde 'Southern rock' (denk aan Lynyrd Skynyrd, ZZ Top), een stijl die inderdaad moeilijk weg te denken is van gierende autobanden, burn-outs met motoren of taferelen met Hell's Angels en Harley Davidsons. Het ruige sextet met lange haren, donkere zonnebrillen en stevige tatoeages mocht onlangs zijn dertigste verjaardag vieren en ondernam een uitgebreide tournee met als titel de grote doorbraakplaat van weleer, 'Flirtin' with Disaster'. Hoewel inmiddels nog maar één origineel bandlid overblijft en twee jaar geleden zelfs boegbeeld en frontman Danny Jo Brown de geest liet, blijkt dit combo nog steeds op scherp te staan. Gierende songs, loeiende gitaren met veel solo's en lekker schreeuwende zangpartijen met een vette knipoog richting klassieke hardrock houden een heus genot in voor wie graag in leren jassen en laarzen kruipt.

Een stevig rock'n'rollritme, mondharmonica, grollende stem en stuwende gitaren: met de klassieke 'Whiskey Man' als opener (tevens eerste track van de 'Flirtin' with Disaster'-plaat) begint Molly Hatchet stevig aan zijn set. Vingervlug pianowerk, veel cimbalen en jankende gitaarsolo's maken het feest compleet. In een razend tempo jaagt de band er een optreden door waarin veertien nummers - zowel oud als nieuw – richting publiek gespuwd worden. Strak spel staat samen met een stevige dosis podiumplezier centraal en domineert hier de productietechnische perfectie. Ondanks het feit dat deze muziek wat gedateerd klinkt, maakt dat alles wel extra pittig. Eindeloze, oppeppende gitaarsolo's van bandlid van het eerste uur Bobby Ingram kruiden de gierende dubbelsong 'Gator Country' / 'Dixie' en de nauwelijks herkenbare cover 'Layla' van Clapton. Zo bewijst de groep niet enkel uit schitterende muzikanten te bestaan die prima op elkaar ingespeeld zijn, maar legt hij zijn publiek ook het vuur aan de schenen. Het spreekt voor zich dat de menigte dan ook vanaf de eerste minuut al meebrult en klapt van jewelste. Het is dus moeilijk om hier echt van hoogtepunten te spreken, hoewel 'Son of the South' (opener van de laatste plaat), 'Beatin' the Odds' of afsluiter 'Flirtin' with Disaster' wel extra stevig klinken. Daar tegenover staan tragere ballades als 'Son of the Peacemakers' of 'Rainbow Brigde' met romantiserende piano, die even een extra melodieus rustpunt in de show brengen. Dat blijkt overigens geen overbodige luxe. Om terug olie op het vuur te gooien, mag drummer Shawn Beamer halverwege het concert bewijzen in zijn eentje een aardig stukje in het rond te kunnen slaan met een solo van zomaar eventjes vijf minuten, allicht spannender om te aanschouwen dan te aanhoren.

Dit lijvige document, dat vele eerder flauwe releases van liveshows opvolgt, is een leuke troost voor Europese fans die moeten aanschouwen hoe een aangekondigde wereldtour in 2007 enkel huishoudt in de Verenigde Staten. Maar liefst 78 minuten spetterende gitaargekte zijn voldoende om een hele zomer rond de cruisen op de motor en te wildkamperen met bier en barbecue. De thuisblijvers krijgen er nog een dvd-schijfje bij met concertbeelden, interview, foto's en andere lekkere dingen. Let the beast go!

Meer over Molly Hatchet


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.