Re:jazz, het Duitse septet rond pianist Matthias Vogt en zangeres Inga Lühning speelde zich vier jaar geleden internationaal in de kijker door een volledig album met jazzy covers van bekende en minder bekende clubhits te brengen. In 2004 deden ze dat succes nog eens fijntjes over en ook nu is er weinig veranderd aan de opzet van het Re:jazz-project, al zijn er op 'Expansion' voor het eerst ook eigen composities terug te vinden.

Zo steekt de bende stijlvol van wal met het naar Latijns-Amerikaanse cocktailjazz ruikende 'Re:Jazz Theme'. Lichtvoetig schuifelende percussie, een speelse, octaaf overbruggende elektrische bas en Lühinings Braziliaans aandoende zang en scat zorgen in een mum van tijd voor een onbevangen sfeer. 'People Hold On', oorspronkelijk een stampende 80's dancehit van Coldcut en Lisa Stansfield, krijgt een schitterend, swingend big band-jasje aangemeten. 'Not About Me' is een eerste instrumentale jazztrack 'pur sang', waarin de groep duidelijk meer focust op de sensuele (solo)melodieën van de sax en de eerste gitaar. Op 'Back Home' krijgen dan weer Lühnings hemelse vocalen volledig vrij spel, als de groep met de hulp van flügelhoornlegende Ack van Rooyen een gevoelige, warme ballade neerzet. Joe Smooths proto-househit 'Promised Land' gaat in de Re:jazz-versie zowaar nog profetischer klinken als Matthias Vogt de frontvrouw over een strakke triphopbeat vocaal van antwoord voorziet en beiden het concept 'harmonie' tot schitterende hoogten drijven. Als wat later gastzanger Ernesto 'Too Many Holes' voor zijn rekening neemt en de band een spontaan tot vingerknippen uitnodigende groove rond diens falsetto wikkelt, waant men zich aan de bar van een of andere rokerige loungebar.

Herbie Hancocks legendarische elektrohit 'Rockit' wordt bedacht met een zwoele opknapbeurt, maar blijft ondanks het gezapige tempo, de prominente latinpercussie en de afwezigheid van de kenmerkende hoekige elektronica en scratches van het origineel zeer herkenbaar. Ook 'Stewed' moet het hebben van zijn afwisselende percussie en een lome, funky jazzgroove, een wiegend 'meezingrefrein' van blazers en een vingervlugge, warme gitaarsolo. Van Ce Ce Penistons dancehit van begin jaren negentig, 'Finally', maakt Re:Jazz, andermaal bijgestaan door Ack van Rooyen op flügelhoorn, een verrassend geloofwaardige easy-listening versie. Op het breekbare 'Gabrielle' verwijst Vogt al zijn muzikanten - de man op de akoestische gitaar niet meegerekend - beleefd naar de achtergrond zodat souldiva Alice Russel andermaal kan bewijzen dat zij terecht één van de grootste Engelse vocale talenten van de laatste jaren genoemd wordt. 'Return to Damara' draait de rollen om als elke muzikant de kans krijgt de piano achterna te gaan in een voorzichtige improvisatieronde. Re:jazz' herwerking van Jaydee's houseklassieker 'Plastic Dreams' schept torenhoge verwachtingen in de James Bond-achtige intro, maar mist de uiteindelijke climax en kracht van het origineel. Net achter dit laatste nummer zit een zogenaamde 'hidden track', maar écht veel toegevoegde waarde heeft deze speciale 'a capella'-versie van 'People Hold On' niet.

Dat Re:jazz' nieuwste plaat 'Expansion' heet, lijkt geen toeval. De groep breidt, door ditmaal ook zelfgeschreven jazzwerk voor te stellen, inderdaad zijn repertoire uit en diept voor de rest het beproefde coverconcept verder uit. Niet alle bewerkingen zijn even subliem, maar door de band genomen haalt Re:jazz een verbluffend niveau, zowel op het vlak van de arrangementen, het spel als de productie. 'Expansion' is hiermee op het eerste zicht een laagdrempelige jazzplaat zonder pretenties, maar herbergt voor de aandachtige luisteraar vele zwoele verassingen en kleine momenten van genialiteit, zodat men al van zeer slechte wil moet zijn om dit soort schijfjes niet plezierig te vinden.

Meer over [Re:jazz]


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.