De naam Seefeel is zo slecht nog niet gekozen. Zo'n veertien jaar geleden besloot dit kwartet uit Londen rond de opmerkelijke Mark Clifford muzikale grenzen te verleggen. Met medewerking van ondermeer de Belg Mark Van Hoen (Locust) bracht Seefeel dit baanbrekend debuut tot stand, waarin een subtiel evenwicht tussen wentelende gitaarloops en dromerige elektronica primeert. Dankzij een eindeloze psychedelische repetitiviteit en diepe basdubs blijkt deze elektronische tegenhanger van toen erg populaire gitaarbands als My Bloody Valentine of Slowdive zelfs nu nog erg up-to-date. De idee van het label Too Pure om de plaat na dertien jaar opnieuw af te stoffen en met een tweede schijfje vol rariteiten aan te vullen is dus zo slecht nog niet.

Seefeel werkt ofwel op een mens zijn zenuwen, ofwel benevelt het zijn of haar geest. De schrijnende, vervormde gitaren die monotoon overheersen en de klankkleur van elk nummer bepalen, zijn vaak weinig aangenaam te noemen. Wat deze muziek echter zo groots maakt, is haar organisch en traag vervormend karakter. Klanken bewegen of verrijken voortdurend. Voorts zweeft de band in een bedwelmend, zelf gecreëerd universum. Probeer maar eens om niet spontaan te denken aan de Cocteau Twins wanneer de ijle keelzang van Sarah Peacock de schelle gitaarloops in 'Plainsong' tracht te sussen. Enkel al de diepe new wavepulsen van het nummer doen, net als bij kippenvelsong 'Polyfusion', naar mascara en patchouli grijpen. Ook het hardnekkig voortgestuwde, industriële 'Industrious' wordt met de zalvende zang van Sarah gesust. Zo droomt Seefeel telkens een aardig stukje weg. Wat dat betreft is het bijna tien minuten durende 'Filter Dub' wel een toonbeeld van opperste extase, wanneer een twistveld van diepe reggaedubs en hoog echoënde klanken ten volle wordt bespeeld. Misschien dat een drum- en basloos, puur uit loops bestaand 'Imperial' voor de doorsnee luisteraar een iets té grote beproeving vormt, maar languit gelegen op deze zetel in een verduisterende kamer kan niet anders besloten worden dan dat Seefeel onder luid volume indrukwekkend overkomt.

Het tweede schijfje bestaat uit een vijftal remixen en vier onuitgegeven nummers. Die laatste sluiten perfect aan bij de geest van de oorspronkelijke plaat, hoewel het veelal wegfilteren van de gitaren songs als 'My Super 20' of 'Silent Pool' tot doffe, dromerige ambient reduceert. In de remix-versies bootst de 'i-01 mix' van 'Filter Dub' nog wat dunnetjes het benevelende effect van het origineel na. Verder mag enkel de bevriende Mark Van Hoen zijn computerkunsten op de muziek van Seefeel botvieren in zijn versie van 'Come Alive' door het geheel meer helder, gedetailleerd en ook meer spanningsvol te maken. Klein minpuntje bij dit plaatje is dat de remixen van 'Time to Find Me' van Aphex Twin, waarmee de band plots grote opmars kende en dat hen tot bij het bekende label Warp bracht, nergens terug te vinden zijn.

Het blijft natuurlijk een beetje de vraag wie in een heruitgave als deze interesse heeft. Plaats echter de pit en het onwaarschijnlijk hedendaagse karakter van deze muziek terug in zijn oorspronkelijke tijdsgeest en het is duidelijk dat het hier gaat om een heus meesterwerk!

Meer over Seefeel


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.