Zo'n acht jaar geleden verliet Olafur Josephsson de band Sullaveiki Bandormurinn om zijn eigen project Stafraenn Hákon te stichten. Daarmee is ook de oorsprong van deze eigenzinnige artiest verklapt: het Noordelijke en desolate IJsland. In zo'n geval liggen namen als Múm of Sigur Rós al snel in de mond. Het is in elk geval geen schande om die gekende muzikale piste bij de dromerige, geheimzinnige geluidscollages van gitaar en knisperende elektronica van Hakón aan te halen. Tegelijkertijd is het ook geen misdaad om stil te staan bij dit plaatje dat qua intensiteit, spanning en romantische schoonheid voor zijn meer gekende exportvrienden niet hoeft onder te doen.

De vijfde langspeler van Josephsson, die Stafraenn Hákon inmiddels tot volwaardige band heeft laten uitgroeien, balanceert netjes tussen IJslandse droompop, postrock en hippe elektronica. Na een lang opwerkende intro van rollende drums, klokkenspel en feeërieke snaarinstrumenten, bloeit de openingstrack 'Járn' open tot een stevig orkestraal geheel waarmee de aankondiging voor deze cd is gemaakt. Wat volgt is een perfecte afwisseling van Sigur Rós en Lali Puna–imitaties ofte openbarend livespel versus broeierige, elektronische momenten waar intimiteit toch bovenal heerst. Klokken, bellen en lieflijk tikkende geluidjes eisen als smaakmakers een voorname rol op. Strijkers als cello bepalen verder de kleur, terwijl een hoge, ruisende achtergrond het pad naar sprookjesland uitstippelt. Met voldoende instrumentale (live)momenten die mooi op en neer deinen wordt de verbeelding overigens optimaal geprikkeld. De toch aanwezige zang van Josephsson mag ondanks IJslandse songtitels dan al Engels zijn, languit gezongen frasen, fluistermomenten of reverb-effecten dragen hun steentje bij voor optimale sfeercreatie. Op die manier lijken de negen magische liedjes op dit plaatje wel een heerlijke eeuwigheid in beslag te nemen. Hoe dansen met de elfjes de mensentijd kan doen vervagen ...

In het voluit gezongen 'Hausi' lijkt 'Gumm' even een tweede adem te nemen en met bombastische postrockmomenten zijn greep op de realiteit te verstevigen. "I'm truly yours / I don't know everything at all" is een mooie bekentenis in een momentje van pure romantiek. Het wanhopig klinkende, traag opkomende 'Kvef' zet die lijn min of meer voort. Na enige tijd verglijdt echter ook dit nummer langzaam in schilderende fantasietafereeltjes met veel zwevende klanken en lieflijke slaapkamergeluidjes.

Het lijkt wel een stelregel dan muziek uit IJsland bestemd is om de luisteraar zijn greep op de alledaagse wereld te doen verliezen. 'Gummi' is hierop zeker geen uitzondering. Het grote voordeel is dat de luisteraar perfect weet wat te verwachten: een plaat waarvoor het Nederlands duidelijk weer te weinig lieflijke, schilderende adjectieven kent.

Meer over Stafraenn Hákon


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.