Tokota is de relatief nieuwe band van Thomas Mourant (ex-The Black Jettas, Art Toi?) en Hannes Verlinde (ex-The Alibi). Deze Humo's Rock Rally-finalisten hebben een eerste titelloze ep uit, waarvan de single 'We Talk About' het voorbije jaar al enige airplay heeft gekregen op de Vlaamse zenders. Er is duidelijk wat tijd gestoken in de afwerking van het plaatje: de productie is zonder meer uitmuntend en de band levert een instrumentaal vlekkeloze prestatie. Wanneer men echter wat dieper graaft blijkt het gros van de songs het na enkele draaibeurten af te laten weten.

'Tokota' opent met single nummer twee, het stompende 'All So Clear'. Meteen wordt duidelijk dat Tokota over een weldoordachte, professionele sound beschikt. Opvallend is ook hoeveel Mourants stem lijkt op die van Bob Mould, indertijd frontman bij de legendarische postpunkband Hüsker Dü. Zijn wat monotone, nasale sneer (steeds dubbel opgenomen) verleent het geheel een zekere cool die na een tijdje echter wat eendimensionaal begint te klinken. Bovendien worden veel van Mourants zanglijnen gedubbeld op gitaar, een manoeuvre dat in nagenoeg elk nummer aan bod komt. Het Tokota-geluid blijkt een vloek en een zegen: herkenbaarheid is niet te koop en dus een groot voordeel in de oververzadigde hedendaagse alternatieve scene, maar een band loopt ook het risico snel uitverteld te raken als het songgewijs spaak loopt. Zo kan Mourant vocaal niet gek veel kanten op, waardoor een up-tempo lied als 'All So Clear' voor een oppervlakkige luisteraar hetzelfde klinkt als het meer ingehouden en compleet anders gestructureerde 'Today'. Ook op muzikaal vlak laat de band het in het geheel een beetje afweten: bovenop de stevige ritmesectie kunnen twee gitaristen én een keyboardspeler maar weinig melodieuze variëteit schapen. Een daarentegen onontkenbaar winstpunt is het dubbele gitaarwerk op 'Tokota': het evenwicht zit snor, de Fenders klinken superbe en Verlinde en Mourant laten hun acrobatieën steeds in het voordeel van het nummer uitdraaien. Zo lijken de solo's in 'Today' eerst aan Sonic Youths 'Goo' ontleend, om daarna wild uit te freaken alsof ze bemand waren door J. Mascis himself. Vervolgens gaat, ondanks het sonische geweld en de puike opbouw, achter 'Better off' een mindere song schuil die wel een afdragertje van Foo Fighters lijkt. In 'And So They Say' is het helaas prijs: het nummer lijkt een lukraak samenraapsel van elementen uit de voorgaande songs, zonder echter een eigen identiteit te ontwikkelen. Tokota sluit af met 'Wake up', dat opnieuw weinig meer te bieden heeft dan wat zich in de vorige nummers heeft afgespeeld.

Tokota is een getalenteerde groep muzikanten met een heldere visie, maar het lijkt hen wat te ontbreken aan boeiende songs. Deze eerste ep toont vooral een band die meer tijd heeft geïnvesteerd in het uitwerken van de nummers dan in het schrijven ervan. Bovendien is het herkenbare groepsgeluid een tweesnijdend zwaard: als men Tokota hoort weet men onmiddellijk om welke band het gaat, maar na zes nummers blijkt er luistermoeheid al op te treden – geen goede voorbode voor een volledig album. Wat meer afwisseling in de zang en wat meer diversiteit in de gitaar- en keyboardpartijen kunnen hier uitkomst bieden.

Meer over Tokota


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.