De muziek van Tom McRae is, dankzij een unieke en meeslepende stem, van mijlenver herkenbaar. De Britse troubadour bleek rond de eeuwwisseling verantwoordelijk voor een frisse injectie in singer-songwriterland en kent sindsdien steeds wisselend succes. Zijn onvolprezen debuut kreeg nominaties voor een Mercury Music Prize en een Brit Award en de meest lovende recensies in de grootste vakbladen. Toch is de universele doorbraak nog een beetje achter gebleven bij de erg oprechte en toegankelijke liedjes van McRae. 'King of Cards' ambieert een bredere artistieke erkenning: de plaat klinkt grootser, poppier en (geveinsd) opgewekter dan zijn voorgangers.

Hier knelt meteen ook het schoentje. Het gros van de elf folky gitaarballades is uitgegroeid tot songs die bulken van weelde en grandeur. Met veel piano, strijkers of zelfs een heus symfonisch orkest groeien de liedjes van Tom McRae uit tot een warme, veelgelaagde geluidsdeken die mooi contrasteert met de soms erg zuivere, intieme momenten van akoestische gitaar en zang. Op zich allemaal geen probleem, ware het niet dat 'King of Cards' daardoor soms spiegelglad overkomt, wat de fans van het eerste uur allicht wat zal afschrikken. Zo had 'Bright Lights' met zijn uptempo ritme en open gitaarspel gerust op een plaat van landgenoten Keane kunnen staan. Zelfs de akoestische, meer rustige nummers als 'Got a Suitcase, Got Regrets' lijken nog nauwelijks banden te hebben met de zwartgallige, tekstueel spitsvondige hersenspinsels van de debuutplaat waarmee McRae zichzelf de titel 'nieuwe Jeff Buckley' toeëigende. Gelukkig kent die nieuwe adem wel enkele uiterst pittige hoogtepunten. Zo groeit de gezapige, wandelende jazzsong 'Keep Your Picture Clear' tot een bombastische rockballade met gospelachtige allures. Verder blijft de man met heel eenvoudige gevoelens als eenzaamheid, verdriet of liefde goochelen. Vooral dit laatste is nogal nieuw, hoewel pure levensvreugde aan deze zielsroerende songwriter duidelijk nog niet besteed is. Het zou ook teveel afbraak doen aan Tom McRaes bezielende, hoge en ietwat hese stem: nog steeds hét instrument waarmee 'King of Cards' zijn gelijk haalt. Toch blijft het een opgave om de cd, ondanks hoogtepunten als het intense 'Deliver Me' of het historisch ondersteunde 'The Ballad of Amelia Earhart', in de eerste luisterbeurt volledig te laten uitbloeien. Dat is in het geval van Tom McRae in het verleden wel wat anders geweest ...

'King of Cards' is het logisch vervolg in de carrière van deze opmerkelijke troubadour. Ook bij dit mooi geïllustreerde plaatje is het moeilijk om slechte dingen te vertellen over de liedjes van Tom McRae. Met al zijn glorie heeft de cd veel moois in zich. Helaas is het pittige er ook een beetje af, waardoor het wat afwachten blijft op dat ene verpletterende, gladde hitje waarmee McRae zichzelf de geschiedenis in schrijft.

Meer over Tom McRae


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.