Orion is een bezig baasje: terwijl hij als basspeler de wereld de laatste jaren haast onafgebroken rondtrekt met occulte metalmonsters Behemoth, vindt hij toch nog de tijd om samen met Daray (Vader) een nieuw album van hun band Vesania op te nemen. Dankzij de betrokkenheid van beide heren bij die ronkende namen zou al snel de illusie kunnen ontstaan dat het hier gaat om een zijproject, maar niets is minder waar: dit is nog steeds beider hoofdband, al heeft die voorlopig nog niet dezelfde impact als hun andere broodheren.

Vesania vergelijken met Behemoth zou een stomme zaak zijn, aangezien beide bands uit een compleet ander vaatje tappen. Nu ja, Vesania is nog steeds een black metalband, waar Behemoth er vroeger eentje was. Maar dit combo is duidelijk geschoeid op een postmoderne leest. De basis blijft razende en ijselijke black metal, voorzien van flink wat keyboards, maar er is meer aan de hand. Vesania is immers zo'n band die het moderne omarmt en dat zorgt voor vreeswekkende taferelen: door het gebruik van samples, futuristisch klinkende toetsenpartijen en militante drumbeats raast dit combo strak doorheen hun songs en nemen ze geen gevangenen. De zang van Orion is lager geworden tegenover vroeger, maar tevens beter verteerbaar. Hoewel het gaspedaal ook hier nog regelmatig wordt ingedrukt, lijkt het wel dat het ultrasnelle en zeer brutale werk van voorganger 'God The Lux' iets naar de achtergrond is geschoven. Dat komt de variatie ten goede, want nu is het minder een opgave om het hele album uit te zitten. Niet dat de vorige plaat minder was, maar de agressie was soms iets te overdadig aanwezig in ultrasnelle nummers. Nu is het nog steeds hondsbrutaal, maar met verschillende versnellingen. Orion heeft trouwens iets met bizarre woordspelingen, wat niet alleen uit de titel blijkt, maar tevens uit nummers als 'Aesthesis'. Toegegeven, de titel 'Silence Makes Noise' klinkt behoorlijk lullig, maar de track zelf maakt dat goed met snerpende keyboards en hakkende gitaren. In 'Aesthesis' zit er trouwens een klassieke pianosolo verstopt achter een ware gitaarmuur. Variatie troef dus, en dat is de sterkste kant van dit combo.

Fans van recente Dimmu Borgir kunnen zonder verwijl Vesania in huis halen, al dient gezegd dat deze laatsten vaak net dat tikkeltje zwaarder tekeer gaan. Met dit album rijgt de band opnieuw een sterk staaltje zwartgeblakerd vakmanschap aan de reeks en het ziet er niet naar uit dat hier snel verandering in zal komen.

Meer over Vesania


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.