De vijf concerti die Mozart schreef voor viool en orkest zijn erg vroege werken, waarschijnlijk van de eerste soloconcerti die Mozart schreef (met uitzondering van de eerste vijf pianoconcerti, die eigenlijk transcripties zijn van delen uit sonates van tijdgenoten). Hij schreef ze voor zichzelf, tussen concertreizen door, als hij thuis was in Salzburg. De evolutie van het betrekkelijk bescheiden eerste concerto naar het grootser opgezette vijfde concerto toont de ontwikkeling die de jonge Mozart doormaakte tijdens het schrijven van deze werken. De Nederlandse barokviolist Johannes Leertouwer nam deze werken op, begeleid door het Amsterdamse 'La Borea'. Mozarts overige composities voor viool en orkest, twee rondo's en een traag deel, krijgt de luisteraar er als toemaatje bij.

Leertouwer speelt op een vroeg zeventiende-eeuwse viool, gebouwd door de broers Amati uit Cremona. In tegenstelling tot de hedendaagse gewoonte om de vier snaren van een strijkinstrument zo egaal mogelijk te doen klinken, kiest hij ervoor om elke snaar zijn eigen, kenmerkende timbre te laten behouden. Zo klinken de sol- en re-snaar diep en zwaar, heel melodieus, terwijl de mi-snaar, de hoogste, uiterst helder klinkt en heerlijk kan zingen, zoals dat niet zelden ten gehore wordt gebracht in het vijfde vioolconcert. Dit verschil in timbre is het duidelijkst merkbaar in passages met dubbelgrepen, zoals in de finale van het vierde concerto, waarbij elke stem herkenbaar en apart hoorbaar is. Johannes Leertouwer speelt bovendien met een minieme hoeveelheid vibrato, vaak zelfs volledig 'vlak' zoals dat de gewoonte is bij authentieke uitvoeringen. Hierdoor is hij werkelijk één met de strijkers uit het orkest, in plaats van er opvallend als een prima donna bovenuit te steken. De uitvoering zelf is zonder meer verzorgd, ook vanuit het orkest dat de solist heel gedienstig begeleid in alle nuances. Een beetje meer muzikaal theater zou echter geen kwaad hebben gekund. Men beweert wel eens dat alles bij Mozart als opera klinkt maar wat typisch Mozartiaanse lichtvoetigheid ontbreekt hier soms. Tempi, vooral dan van de laatste delen van deze concerti, liggen doorgaans aan de rustige kant, wat de muziek ontdoet van zijn virtuoze, levendige karakter, zodat het soms lijkt alsof ervoor gekozen werd om 'op safe' te spelen en zo weinig mogelijk risico's te nemen.

Mozarts vijf vioolconcerti krijgen op deze dubbel-cd een verzorgde en knap afgewerkte interpretatie. Hoewel de uitvoering, nagenoeg zonder vibrato, en de klank van de authentieke instrumenten misschien even wennen is voor veel luisteraars, bezit deze dubbel-cd genoeg verrassende klankkleuren om te charmeren. Alleen wat jammer dat er niet wat meer pit zit in de snelle delen...

Meer over Wolfgang Amadeus Mozart


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.