De aanhoudende stroom van nieuwe Engelse flutgroepjes begint zodanig grote proporties aan te nemen dat men zich kan afvragen of de Europese Unie niet eens werk zou moeten maken van een cultureel handelsembargo. The Pigeon Detectives is de zoveelste copy cat-outfit die even groot hoopt te worden als het gelijkaardige Arctic Monkeys, door gewoon ruwweg hetzelfde te doen als die band. Het vijftal uit Leeds laat met 'Wait for Me' hun eerste album op de wereld los en mocht een debuutplaat als ingangsexamen beschouwd worden, dan deden de heren er goed aan alvast een sollicitatieformulier van hun plaatselijke sauzenfabriek in te vullen.

De gimmick van The Pigeon Detectives – een must voor een hedendaagse Engelse indieband – is de openlijk romantische inslag van titels en teksten: nummers als 'You Know I Love You', 'Caught in Your Trap' en 'Take Her Back' liegen er niet om. Menige luisteraar zal zich echter afvragen in hoeverre dit daadwerkelijk een gimmick is, gezien de talloze bands die hun lyrische inspiratie uit dezelfde bron hebben geput. Maar al snel blijkt dat de mannen van The Pigeon Detectives originaliteit niet erg hoog in het vaandel dragen: hun sound is een zoutloos samenraapsel van de verschillende punkpopvariëteiten die de laatste vijf jaar het kanaal zijn overgezwommen. Zanger Matt Bowman doet zijn best om te klinken als de grootste gemene deler van Alex Turner, Ricky Wilson (Kaiser Chiefs) en – waarom niet – de jonge Paul Weller. Nu is er op zich weinig mis met een gebrek aan originele muzikale vondsten of een interessant, eigen geluid: talloze groepen zijn er met een pak minder in geslaagd fatsoenlijke albums op te nemen. Erger is dat op 'Wait for Me' nauwelijks interessante songs staan, of dat de groepsleden amper in staat waren een degelijke prestatie neer te zetten in de studio. Openingssong 'The Romantic Type' en single 'I Found Out' zijn in dat opzicht meteen de hoogtepunten van 'Wait for Me': beide zijn opmerkelijk melodisch en gevarieerd in vergelijking met de rest van het album, dat zich grotendeels opdient als in de microgolfoven opgewarmde eenheidsworst. Bowmans vertellingen over fleurige meisjes in een druilerig stadsmilieu zijn van een bedenkelijk allooi en de zanger verheft de gemeenplaats graag tot norm. Hij begint 'Don't Know How to Say Goodbye' met de woorden "I'm so in love with you / I just don't know what I should do", terwijl een zin als "Now I see your conscience / It's wrapped 'round your ancles" (uit 'Wait for Me') misschien beter gedijt in zijn oorspronkelijke toiletdeur-context. The Pigeon Detectives jatten zich op hun dooie gemak een weg door dertig jaar Britse gitaarpop en laten bitter weinig clichés onbenut.

Vermoedelijk zal The Pigeon Detectives een stille dood sterven zodra de groep een voet buiten de eigen landsgrenzen zet. De groei van de Britse muzikale bloedarmoede lijkt nog niet aan zijn einde, zeker als men ziet hoe muziekbladen als New Musical Express (NME, een van de voornaamste aanstichters van loze hypes) dit soort zinloze releases oogklepgewijs van de meest hyperbolische commentaren blijft voorzien. De geïnteresseerde lezer kan 'Wait for Me' met een gerust hart links laten liggen en beter het in vergelijking briljante 'Employment' van Kaiser Chiefs een kans geven.

Meer over The Pigeon Detectives


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.