De 'debut' reeks die EMI uitgeeft, geeft een kans aan jonge, getalenteerde muzikanten om een debuutcd op te nemen en zo is het met deze plaat de beurt aan de eenentwintig jarige Deense cellist Andreas Brantelid die met het Deens Nationaal symfonieorkest onder leiding van Michael Schonwandt drie romantische cello concerti opnam. Naast het bekende cello concerto van Camille Saint Saëns en het iets minder bekende concerto van Robert Schumann ook de 'variaties op een rococo thema' van Tchaikovsky, een briljante reeks variaties op een thema dat echter meer Russisch dan achttiende-eeuws aandoet.

Brantelid bezit een soepele zin voor melodie, heel natuurlijk in elke frasering. Schumanns 'legato' krijgt ongedwongen en als vanzelf de meest logische vorm. Zijn laagte heeft niets hards en zijn middenregister klinkt vol en robuust. Het trage deel van Schumanns concerto geeft hij bijzonder mooi vorm, heel intiem in een fluwelen 'piano' dynamiek. Tchaikovskis 'rococo variaties' bevatten enkele van de meest virtuoze passages van de hele cd. Erg knap is hoe Brantelid bijvoorbeeld in de eerste variatie ondanks en dwars doorheen de vele snelle noten toch de contouren van Tchaikovskis originele thema behoudt of hoe flexibel de hele coda gehouden wordt. Mineurpassages krijgen in dit werk iets gespeeld dramatisch mee, zonder de diepgang die men in Schumanns concerto vindt maar op een minder ernstige manier toch continu boeiend. In de finale van dit werk staat Tchaikovskis virtuositeit ten dienste van de muziek en technische hoogstandjes worden niet te opvallend opzichtig gemaakt.

Het orkest maakt veel sfeer in haar begeleiding, van de intermezzi bij de houtblazers in Tchaikovskis 'rococo variaties' tot de elegantie van het middendeel van Saint-Saëns' concerto, een opzettelijk wat archaïsch menuet dat net gestileerd genoeg wordt gespeeld. Bij Schumann en Tchaikovski overheerst in de 'forte' en 'tutti' passages een heel malse, afgeronde klank, waarbij koper en pauken nergens ruw worden maar knap deel uitmaken van de orkestklank.

Deze opname stelt een in de meeste opzichten erg klassieke maar zeker even degelijke uitvoering voor van drie bekende negentiende-eeuwse celloconcertos. Andreas Brantelid is een cellist die ongetwijfeld nog veel van zich mag laten horen en laat, naast een verbluffende technische beheersing ook een uitzonderlijke rijpheid horen in zijn kijk op deze werken.

Meer over V/C


Verder bij Kwadratuur
  • Helaas geen extra info meer.

Interessante links
Agenda
Concertagenda
  • Geen concerten gevonden.