Mike Reed’s People, Places & Things

The Ephemeral Words of Ruth

Drummer Mike Reed werd geboren in Duitsland, maar groeide op in Evanston, net buiten Chicago. De muziek van deze voor de jazz (en andere muziek) zo belangrijke stad vormt de kern van het project People, Places & Things waarmee Reed drie cd’s lang een “muzikale scriptie” maakte over de jazz uit het Chicago van de tweede helft van de jaren ’50. Het basiskwartet van Reed, saxofonisten Tim Haldeman en Greg Ward en bassist Jason Roebke werd waar nodig en mogelijk aangevuld met gasten uit de periode waar het project rond draaide (trompettist Art Hoyle, tenorsaxofonist Ira Sullivan en trombonist Julian Priester) en jongere collega’s.

Wat gepland was als een trilogie kreeg uiteindelijk een vierde deel. Het oorspronkelijke opzet van de vierde plaar was om over verschillende maanden gespreid op verschillende locaties en met verschillende gasten op te nemen. Het draaide echter anders uit en na drie dagen sessies had Reed het nodige materiaal. Op ‘Clean on the Corner’ speelt het kwartet nummers van Reed, Roscoe Mitchell, John Jenkins en Jason Adasiewicz, opnieuw allemaal muzikanten met een achtergrond in Chicago. Voor ‘Clean on the Corner’ werd het basisviertal voor vier tracks uitgebreid tot een kwintet met afwisselend trompettist Josh Berman en pianist Craig Taborn.

Nate Wooley & Paul Lytton

Live at U of O

Ze mogen dan van een verschillende gerenatie zijn, trompettist Nate Wooley (1974) en drummer Paul Lytton (1947) hebben elkaar de laatste jaren gevonden, zowel op plaat als op het podium. Zelfs in die mate dat Wooley zijn samenwerking met zijn Britse kompaan als een working band omschrijft, los van het feit of ze nu als duo of in grotere bezetting optreden.

Beide hebben een achtergrond in de jazz: Wooley als trompettist in de bigband van zijn vader en Lytton in diverse Londense clubs. Ondertussen zijn ze alle twee vooral bekeerd tot de vrije improvisatie. Lytton speelde jaren samen met Barry Guy en Evan Parker en was medeoprichter van het London Musicians Collective. Wooley van zijn kant is te horen met zijn collega-trompettist Peter Evans, Chris Corsano, Spencer Yeh en een eigen kwintet. Albums waarop de twee samen te horen zijn, zijn ‘Creak Above 33’, ‘Seven Story Mountain’ en ‘Six Feet Under’.

Dmitri Shostakovich

Symphony No. 15, Allegretto

Niemand hoeft af te dingen op de kwaliteit van dirigent Bernard Haitink. Wie doet het hem tenslotte na: een indrukwekkende discografie opnemen bij diverse labels en de tachtig voorbij nog steeds 's werelds beste orkest mogen dirigeren? Haitink had er al een indrukwekkende integrale van de Shostakovich-symfonieën opzitten met de London Philharmonic Orchestra en het Koninklijk Concertgebouworkest Amsterdam een aantal decennia terug. Met dat laatste orkest nam hij echter de vijftiende symfonie nog niet onder handen, en op gezegende leeftijd maakt de dirigent dat nu goed met een fenomenale opname van Shostakovich' laatste orkestparel.

Jagwa Music

Maji Hayapandi Mlima

Jagwa Music kan bezwaarlijk een new band in town genoemd worden. Twintig jaar geleden ontstaan, oogt de bezetting van de groep echter opvallend jong, omwille van een hele reeks veranderingen in de line-up. De momenteel achtkoppige groep opereert vanuit Dar es Salaam in Tanzania. In de voormiddag verdienen de bandleden het  noodzakelijke inkomen om de weekdag door te komen (het weekend is helemaal gereserveerd voor de muziek) als stand in taxichauffeur wanneer diegenen die wél een rijbewijs hebben niet komen opdagen.

De combinatie van Afrikaanse percussie en low budget keyboards ontstond toen Casio klavieren betaalbaar werden voor minder vermogende Tanzanian. De combinatie van de elementaire elektronica en reeds bestaande dansmuziek leeft sindsdien onder de naam mchiriku.

Momenteel bestaat Jagwa Music (de naam van de band is een verbastering van die het Franse gevechtsvliegtuig Jaguar) uit acht performers: twee keyboardspelers, vier percussionisten, de onvermoeibare mc Jackie Kazimoto en een danseres. Het album ‘Bongo Hotheads’ (Bongo is de bijnaam voor Dar es Salaam) verschijnt eind mei bij Crammed. Het album werd gemixt door Vincent Kenis, drijvende kracht achter de Congotronics-reeks van onder andere Konono No. 1 en de Kasai Allstars.

Jesus is my son

Héroïsme et Désespoir

Jesus is my son is het soloproject van Grégory Duby, iemand die we vooral kennen als gitaarbeul in het experimentele noiserocktrio K-Branding en die ook labelbaas is van het avontuurlijke FFHHH records. Als Jesus is my son laat deze Brusselaar het onstuimige en het rumoerige achterwege in ruil voor bezinning en meditatie.

Bohuslav Martinů

Symphony No. 1: Moderato, Poco Più Mosso

De muziek van Tsjech Bohuslav Martinů krijgt men in de concertzalen zelden te horen. Gruwelijk onterecht, als men het Jiří Bělohlávek vraagt. Die dirigent, geboren en getogen in hetzelfde land als de voornoemde componist, voerde de zes symfonieën die Martinů bij zijn dood naliet al ettelijke malen uit, en stuurde ze ook via cd-opnames de wijde wereld in. Zijn meest recente interpretatie legde hij vast als aanvoerder van het BBC Symphony Orchestra, zeker een van de betere Europese orkesten. Het betreft live-uitvoeringen, maar er wordt met grote precisie gemusiceerd en publieksgeluiden werden zo veel mogelijk geweerd. De resultante zijn drie schijfjes, recent uitgegeven bij Onyx, om te koesteren.

Moonspell

Em Nome Do Medo

Als er een enkele metalband is die de titel van kameleon verdient, dan moet dat het Portugese Moonspell zijn. Ondanks het feit dat de heren hun donker-romantische metal vaak hebben bezocht met experimenten, is het hart steevast op de juiste plaats gebleven, en is hun zuiderse aanpak gecombineerd met superieure songs tot op de dag van vandaag onaangetast. Na de absolute beukplaten 'Memorial' en 'Night Eternal' neemt 'Alpha Noir' terug ietwat gas terug, maar de meeslepende melodieën en pakkende tekstuele exploten zijn onverminderd en onverdund. Zelfs de moedertaal mag terug haar opwachting maken dankzij 'Em Nome Do Medo'.

Wrack

Exacerbator

Kyle Bruckmann (1971, Danbury, Connecticut) studeerde psychologie, hobo en hedendaagse improvisatie. Als componist en uitvoerder is hij moeilijk in een bepaald idioom te vangen. Hij is actief in ensembles en orkesten voor hedendaagse muziek, leidt heel diverse eigen bands die elektro-akoetische muziek, moderne compositie annex improvisatie of rock spelen. Van 1996 tot 2003 woonde Bruckmann in Chicago waar hij samenspeelde met muzikanten als Jeb Bishop, Olivia Block, Michale Zerang en Fred Lonberg-Holm alvorens naar San Francisco te verhuizen.

Met zijn kwintet Wrack beweegt hij zich in het ongewone en bij momenten ongehoorde grensgebied tussen improv en moderne compositie. Het eerste albums van de band ‘Red Toucan’, verscheen in 2003 en werd gevolgd door ‘Intents & Purposes’ (2006) en recentelijk ‘Cracked Refraction’ (2012). In Wrack treft de hoboïst Jason Stein (basklarinet), Jen Clare Paulson op (altviool), Tim Daisy (drums) en Anton Hatwich (bas).

Antoine Chessex

Dust (fragment)

Antoine Chessex (1980, Zwitserland)  is een typische exponent van de jongste generatie componisten: niet bang om met heel uiteenlopende dingen bezig te zijn. Hij werkt aan klankinstallaties en multimediale producties, componeert voor o.a. het Kammerensemble Neue Musik Berlin en speelde als uitvoerend muzikant samen met Maja Ratkje, Thomas Ankersmit, Chris Corsano en Axel Dörner. In de grovere muzieksector is hij vooral bekend als saxofonist van Monno, het noise-freejazz-metal combo dat tourde met Isis en Lighting Bolt.

Kris Defoort

Oh, Lucky Me

Het moet voor pianist, componist en meervoudig bandleider Kris Defoort een verrassing geweest zijn toen hij plots een uitnodiging in de bus kreeg om een concert op te luisteren in de Japanse hoofdstad. Achteraf bezorgde de geluidstechnicus hem een opname van zijn set, waar Defoort zelf heel tevreden over was. Hij herinnert zich het concert als een avond waarop "niets moest en alles kon", wat zich vertaald heeft naar een warmbloedige, gezellige set, waarin aan een gezapig tempo een heel aantal ideeën voorbij komen.

Naglfar

Bring Out Your Dead

Melodisch en überhard, melancholisch en snijdend agressief: combinaties die zelden voorkomen binnen black metal, maar het Zweedse Naglfar slaagt er wonderwel in deze tegenstrijdigheden op puike wijze te verzoenen. Hun laatste wapenfeit 'Téras' grijpt qua sound terug naar de rauwe begindagen, maar de gebrachte muziek laat een mature band horen die perfect de kneepjes van het vak beheerst en daardoor ook perfect de luisteraar weet te overtuigen. Los van de beenharde aanpak, kan de band ook erg memorabele songs pennen, wat onder meer 'Bring Out Your Dead' bewijst.